Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

του κ.Ανδρέα Τρούμπη, Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αιγαίου
Συνέπεσε να ευρίσκομαι στη Γαλλία όταν οι άθλιοι μωροί αποφάσισαν να παίξουν με τις ακατανόητες - για τις δυνατότητες της μικρόνοιας και του κυνισμού τους - δυνάμεις της Φύσης. Τα συναισθήματα του να παρακολουθείς από μακριά την καταστροφή του τόπου σου, αδύναμος και μόνος, δύσκολα περιγράφονται.

Πρώτο θέμα σε τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά δίκτυα, στις ιστοσελίδες των εφημερίδων, η εικόνα του καλπάζοντος Θανάτου ανθρώπων και φύσης υπερέβαινε την έννοια της πληροφορίας, υπερκάλυπτε το οπτικό μήνυμα, ενεργοποιούσε τραυματικά όλες τις αισθήσεις.

Αναζητώντας πληροφορία σε «πραγματικό χρόνο» διάβαζα την ιστοσελίδα της μεγάλης γαλλικής εφημερίδας Λιμπερασιόν (της εφημερίδας που ίδρυσε ο Ζαν Πωλ Σαρτρ). Κι εκεί, από τις πρώτες ώρες του Σαββάτου, τα συναισθήματα έγιναν τόσο πολύπλοκα που ήταν –και είναι ακόμα- δυσβάστακτα. Κάτω από το κύριο άρθρο για την καταστροφή, αναγνώστες της εφημερίδας έστελναν ηλεκτρονικά μηνύματα για την Ελλάδα.

Σταχυολογώ - και μεταφράζω:
« Τι δυστυχία, όλοι αυτοί οι άνθρωποι τι θα απογίνουν;…».
«Είναι δραματικό… Εάν η Γαλλία μπορεί να βοηθήσει, να το κάνει! Σκεφτόμαστε τους Έλληνες φίλους μας».
«Μπροστά σε μια τέτοια καταστροφή, γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν δημιουργεί μια δύναμη ταχείας επεμβάσεως για την πολιτική προστασία; Λαέ της Ελλάδας, σε σκεφτόμαστε».
«Κλαίω μαζί με τους Έλληνες… Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι οι αδελφοί μου, οι αδελφές μου, οι γονείς μου, οι φίλοι μου και κλαίω μαζί τους, κλαίω γιΆ αυτούς…».
«Η κατάσταση στην Ελλάδα μας επιβάλλει να βοηθήσουμε αυτή τη χώρα και γρήγορα. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ».
«Η καρδιά μου σφίγγεται μαθαίνοντας αυτά τα νέα. Νιώθω τόσο αδύναμος εδώ. Κύριε της ευσπλαχνίας, έλεος για την Ελλάδα και την Πελοπόννησο…».

Σε αντιστοίχιση και σύγκριση, διάβαζα επίσης ελληνικές ιστοσελίδες και «πύλες». Εδώ, η περιγραφή των γεγονότων συνοδευόταν και από αναλύσεις και κομματικές ανακοινώσεις. Θλίψη, μια από τα ίδια... μόνον λόγια για τηλεοπτικά παράθυρα. Στομφώδεις ασημαντολογίες, με στάχτη φτιαγμένες, πάνω σε στάχτες ειπωμένες, μόνο και μόνο για να παίξουν κάποιοι το ρόλο του αναλύοντος επι-κριτή. Λησμονούν κάποιοι ότι ο λόγος τους ως ξύλινος, μπορεί να καεί κι αυτός…

Ανέβλυσαν από μέσα μου μερικές σκέψεις, ως υστερόγραφο γραμμένες για να τιμήσω αυτούς που, κάπου μακριά, μας σκέφτηκαν τη δύσκολη ώρα:

ΥΓ.1. Κύριε του Ελέους, απάλλαξε μας από τον απίστευτης κενότητας πολιτικό λόγο που μας καταδυναστεύει, ακόμα και σε περιστάσεις που ταιριάζουν μόνον η συλλογικότητα, η περισυλλογή και ει δυνατόν η σιωπή (τους)...

ΥΓ.2. Κύριε του Ελέους, απάλλαξε μας από τα στερεότυπα περί ανάδελφου γένους, με τα οποία ρυπαίνουν συστηματικά και ιδιοτελώς τη σκέψη μας οι κοντόφθαλμοι, οι εγωπαθείς και αγκυλωμένοι αγράμματοι...

ΥΓ.3. Κύριε του Ελέους, απάλλαξε μας από την αδυναμία μας να αντιληφθούμε την πραγματική θέση μας στο σύγχρονο κόσμο και βοήθησε να καταλάβουμε ότι την εικόνα μιας Ελλάδας – «μαύρου πρόβατου» εμείς οι ίδιοι την κατασκευάζουμε για εσωτερική κατανάλωση, ως βολικό ψέμα για την αδράνειά μας...

*Ο κ.Ανδρέας Τρούμπης είναι Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Αναδημοσίευση από εσωτερική κοινοποίηση προς τα μέλη του Πανεπιστημίου.