Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Η περίπτωση του Αιγαίου...

«Όλο το Αιγαίο μια γειτονιά!», «Μαζί μπορούμε πολλά!», «Η καρδιά του Αιγαίου χτυπά εδώ!»
Κάποιες εκφράσεις-σλόγκαν που κατά καιρούς ηχούν μέσα από ένα forum, μέσα από κάποιες αφίσες, μέσα από ένα site.
Τι είναι όμως κοινότητα;

Η ζωή μας πλέον κατακλύζεται από μέσα, συλλογικότητες και κινήσεις. Πολλοί αισθάνονται ότι ανήκουν κάπου, άλλοι απλά και παθητικά εντάσσονται σε σχήματα με συγκεκριμένους σκοπούς. Η έννοια της κοινότητας είχε να κάνει ανέκαθεν με τη λογική του μοιράζομαι, όχι απαραίτητα υλικά αγαθά, αλλά και ιδέες, ανησυχίες, σκέψεις. Τα κοινά που μας φέρνουν σε μια κοινότητα είναι η εύκολα αναγνωρίσιμη συνισταμένη των αναγκών μας σύμφωνα με τις συνθήκες που μας έχουν επιβληθεί έξωθεν. Ζεις σε ένα τόπο με καθημερινές «αλήθειες» το Αιγαίο, το νερό γύρω γύρω, τα απαγορευτικά απόπλου, το ίδιο κλίμα, την ίδια διοίκηση.

Νιώθεις πολλές φορές μόνος/μόνη όταν δεν έχεις έναν τρόπο να ορίσεις αυτό που σου συμβαίνει. Οι φίλοι οι νέοι είτε είναι ευκαιριακοί είτε δεν έχεις το χρόνο να βιώσεις μαζί τους την πραγματικότητα στο περιβάλλον σου στην καθολική της διάσταση. Ο ατομισμός γίνεται η ψυχρή και επιβλητική οπτική των περισσοτέρων που γνωρίζεις, έχεις ηθελημένα ή άθελά σου μπει στο ίδιο «τριπάκι».

Όμως έρχεται η μέρα που νιώθεις πως θες να φωνάξεις, έρχονται οι συγκυρίες αυτές που πνίγεσαι στη φαινομενική αδιαφορία των πάντων. Σε έχουν αναγκάσει να ζείς με τους τύπους που ορίζουν οι «από πάνω», βιώνεις την ψευδαίσθηση της απομόνωσης των αναγκών σου. Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να εικάζεις πως ο διπλανός σου πιστεύει τα ίδια, χωρίς να έχεις καμία βεβαιότητα.

Δεν έχεις χρήματα να πληρώσεις το νοίκι, οι εστίες είναι γεμάτες με άτομα που θα μπορούσαν να ζουν και έξω, βιώνεις έναν ιδιότυπο κοινωνικό αποκλεισμό μερικές φορές επειδή είσαι «ξένος», είσαι νέος με ζωντάνια και θράσος λένε. Άλλοτε ζεις σε έναν κυκεώνα αντιπαραθέσεων μεταξύ ατόμων που εξυπηρετούν προφανείς ατζέντες «μαντρώματος». Κάποιες φορές βλέπεις να σου επιβάλλονται πειραματισμοί από την κεντρική εξουσία, πολλές φορές βλέπεις μια ευνοιοκρατία μπροστά στα μάτια σου και θέλεις να σπάσεις ο,τι βρίσκεις μπροστά σου από αντίδραση! Νιώθεις πολύ συχνά παραμελημένος, παιδί κατώτερου «θεού», νιώθεις τη φωνή σου να γίνεται ένας υπόηχος που κανείς δεν αντιλαμβάνεται πια.

Βρίσκεις κάποιες ή όλες από αυτές τις καταστάσεις γνώριμες; Είναι η φυσική εξέλιξη της έλλειψης κοινοτικής συνείδησης. Ίσως μια κατάσταση που προωθείται μεθοδικά και με βέβαιο βηματισμό από τους έχοντες την εξουσία και αυτούς που εξυπηρετούνται από την συναίνεση που όλοι μας δείχνουμε σε αυτούς. Για ένα συντριπτικά μεγάλο αριθμό κόσμου η «αλήθεια» αποτυπώνεται μόνο από τα συμβατικά μέσα ενημέρωσης που πλέον λέγονται και καθεστωτικά. Η αλήθεια μου, η αλήθεια σου, η αλήθειας ΜΑΣ δεν προέρχεται τελικά από εμάς. Σιωπούμε μοιρολατρικά χωρίς να ξέρουμε τη δύναμή μας, μια δύναμη που κρύβεται σε όλους εμας μαζί. Είναι η δύναμη του να έχεις συνείδηση και να ανήκεις από επιλογή σε μια κοινότητα μέσα στην οποία επικοινωνείται και αυτοκαθορίζεται η πραγματικότητα. Μέσα από μια ελεύθερη κοινότητα χωρίς αυθεντίες, σχέσεις εξουσίας και επιβολές. Μια κοινότητα που πρωτίστως εξυπηρετεί την ανάγκη του συνυπάρχω και γνωρίζω ότι εκεί που πατάω πατάνε και οι άλλοι, αυτά που βιώνω τα βιώνω αλληλέγγυος. Μία κοινότητα, τέλος, που θα ματαιώνει τα επίβουλα σχέδια του οποιουδήποτε πάνω σε αυτήν και σε όλους μας ξεχωριστά.

______
φωτό: (datarec), (MyAegean ΦωτοGallery)